Απάντηση στον Νίκο Δένδια για το 25% εγχώριας συμμετοχής στα εξοπλιστικά, που όπως παραδέχθηκε ο υπουργός δεν έχει νομοθετική ισχύ, δίνει ουσιαστικά ο πρόεδρος του ΣΕΚΠΥ, Τάσος Ροζολής, ζητώντας θεσμική κατοχύρωση, κανόνες εφαρμογής και ρόλο για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Η παρέμβαση του Τάσου Ροζολή στο DEFEA Conference 2026 αποκτά άλλη διάσταση μετά την παραδοχή του Νίκου Δένδια ότι το 25% ελληνικής συμμετοχής στις εξοπλιστικές συμβάσεις «δεν έχει νομοθετική ισχύ».
Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας είχε δηλώσει στη DEFEA ότι το 25% «το θεσμοθέτησε αυτή η Κυβέρνηση», προσθέτοντας όμως ότι «δεν έχει νομοθετική ισχύ» ώστε να διατηρείται «κάποια ευελιξία».
Ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Κατασκευαστών Αμυντικού Υλικού έρχεται να βάλει το ακριβώς αντίθετο αίτημα: το 25% να αποκτήσει θεσμική κατοχύρωση, ώστε να μη μείνει πολιτική πρόθεση χωρίς εφαρμογή.
Ροζολής: Το 25% χωρίς δέσμευση μένει στον αέρα
Ο κ. Ροζολής αναγνωρίζει ότι η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας έθεσε τον στόχο της εγχώριας συμμετοχής στα εξοπλιστικά προγράμματα. Αναφέρει μάλιστα ότι η κυβερνητική αναφορά σε μεσοσταθμικό στόχο 25%, αλλά και η παραδοχή πως σε ορισμένους τομείς η ελληνική βιομηχανία μπορεί να καλύψει έως και το 100% των αναγκών, αποτελούν βήμα ωρίμανσης.
Εκεί όμως σταματά η συγκατάβαση και αρχίζει η πίεση προς την κυβέρνηση.
Ο πρόεδρος του ΣΕΚΠΥ τονίζει ότι «το ζητούμενο, πλέον, είναι η θεσμική της κατοχύρωση». Και εξηγεί γιατί: χωρίς αυτήν, υπάρχει κίνδυνος να παραμείνει «διακηρυκτική πρόθεση, χωρίς πρακτική εφαρμογή και, τελικά, χωρίς μετρήσιμο αποτύπωμα».
Η φράση αυτή λειτουργεί ως απάντηση στην επιχειρηματολογία του κ. Δένδια περί «ευελιξίας». Για την κυβέρνηση, η μη νομοθετική ισχύς αφήνει περιθώριο κινήσεων στις διαπραγματεύσεις. Για τον ΣΕΚΠΥ, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο το 25% να μένει στα λόγια.
Το 25% πρέπει να φαίνεται στις συμβάσεις
Το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι αν το ποσοστό θα αναφέρεται στις ομιλίες. Το κρίσιμο είναι αν θα περνά στις συμβάσεις.
Ο κ. Ροζολής ζητά το 25% να μεταφράζεται σε πραγματικό έργο για την ελληνική αμυντική βιομηχανία. Αυτό σημαίνει παραγωγή στην Ελλάδα, υποκατασκευαστικό έργο, τεχνογνωσία, συντήρηση, αναβαθμίσεις, συμμετοχή σε αλυσίδες αξίας και όχι γενικές διατυπώσεις που ακούγονται καλά σε συνέδρια.
Η διαφορά είναι πολιτικά και οικονομικά μεγάλη. Άλλο ένα ποσοστό που λειτουργεί ως κυβερνητικός στόχος και άλλο ένα ποσοστό που παράγει υποχρεώσεις για τους αναδόχους των εξοπλιστικών προγραμμάτων.
Μετά την παραδοχή του κ. Δένδια ότι το 25% δεν δεσμεύεται νομοθετικά, το αίτημα του ΣΕΚΠΥ για θεσμική κατοχύρωση γίνεται πίεση προς την κυβέρνηση να αποδείξει ότι το 25% δεν είναι επικοινωνιακό περίβλημα, αλλά πραγματικό βιομηχανικό αντικείμενο.
Ρόλο στις συμβάσεις ζητούν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις
Ο πρόεδρος του ΣΕΚΠΥ βάζει και δεύτερο κρίσιμο ζήτημα: τη συμμετοχή των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Ζητά να προβλεφθεί «με σαφήνεια» η ουσιαστική συμμετοχή των ΜΜΕ, «όχι ως συμπληρωματική παρουσία», αλλά ως δομικό στοιχείο της αλυσίδας αξίας, με τρόπο «ρυθμισμένο και εφαρμόσιμο».
Η αιχμή είναι προφανής. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν αποκτούν πρόσβαση στα μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα επειδή υπάρχει μια γενική πολιτική αναφορά στην εγχώρια συμμετοχή. Χρειάζονται κανόνες, πρόσβαση στην πληροφορία, χρηματοδότηση, τεχνική υποστήριξη, προστασία τεχνογνωσίας και όρους που δεν αφήνουν όλο το πεδίο στους μεγάλους παίκτες.
Εδώ βρίσκεται και η πιο σοβαρή δοκιμασία του 25%. Αν το ποσοστό απορροφηθεί από λίγες μεγάλες εταιρείες ή από χαμηλής αξίας έργα, τότε η ελληνική αμυντική βιομηχανία δεν θα αποκτήσει το βάθος που χρειάζεται. Θα υπάρχει αριθμός, αλλά όχι πραγματική παραγωγική βάση.
Το ΕΛΚΑΚ δεν υποκαθιστά βιομηχανική στρατηγική
Ο κ. Ροζολής αναγνωρίζει και τη δημιουργία του Ελληνικού Κέντρου Αμυντικής Καινοτομίας ως θετική πρωτοβουλία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το χαρακτηρίζει «ουσιαστικό βήμα», που ενισχύει την καινοτομία και εισάγει νέα κουλτούρα συνεργασίας.
Αμέσως μετά, όμως, ζητά «επιπλέον κινήσεις». Η βασική του θέση είναι ότι «η καινοτομία χωρίς θεσμική βιομηχανική δομή δεν μετατρέπεται σε ισχύ».
Με άλλα λόγια, ο ΣΕΚΠΥ λέει ότι ένα κέντρο καινοτομίας δεν μπορεί να υποκαταστήσει συνολική κυβερνητική στρατηγική για την αμυντική βιομηχανία. Χρειάζεται μόνιμη κυβερνητική δομή, με συνέχεια, συντονισμό και διασύνδεση με τα συναρμόδια υπουργεία.
Η θέση αυτή ακουμπά ευθέως το πρόβλημα εφαρμογής του 25%. Αν δεν υπάρχει σταθερός μηχανισμός που θα παρακολουθεί τι μπαίνει σε κάθε σύμβαση, ποιος συμμετέχει, με ποιο έργο και με ποιο όφελος για τη χώρα, τότε το ποσοστό θα εξαρτάται από επιμέρους χειρισμούς.
Από τις διακηρύξεις Δένδια στις συμβάσεις
Η παρέμβαση Ροζολή ακυρώνει την αναφορά Δένδια για το 25% επιστροφές στην εγχώρια αμυντική βιομηχανία, γιατί αποκαλύπτει το βασικό της κενό: χωρίς θεσμική κατοχύρωση, το ποσοστό δεν δεσμεύει κανέναν. Μπορεί να αναφέρεται στις ομιλίες, αλλά δεν εγγυάται συμμετοχή στις συμβάσεις, παραγωγή στην Ελλάδα ή πραγματικό ρόλο για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Ο κ. Δένδιας παρουσίασε τη μη νομοθετική ισχύ ως «ευελιξία». Ο ΣΕΚΠΥ, με την παρέμβαση Ροζολή, τη μεταφράζει σε αβεβαιότητα για την ελληνική αμυντική βιομηχανία. Εκεί βρίσκεται η ουσία της αντιπαράθεσης: η κυβέρνηση θέλει να κρατήσει το 25% ως πολιτικό στόχο, ενώ ο κλάδος ζητά κανόνες, συμβάσεις και πραγματικό έργο.
