Ο Πόλεμος της Κορέας ήταν η πολεμική σύγκρουση ανάμεσα στα δύο κράτη της διαιρεμένης Κορέας. Η Ελλάδα, το 1950, στο πλαίσιο των αποφάσεων του ΟΗΕ, απέστειλε στρατιωτική δύναμη ειδικής σύνθεσης, η οποία ονομάστηκε Εκστρατευτικό Σώμα Ελλάδος, ΕΚΣΕ.
Μία από τις σκληρότερες μάχες στις οποίες συμμετείχαν οι Έλληνες μαχητές δόθηκε στο ύψωμα Χάρρυ, το οποίο είχε σημαντική στρατηγική αξία.
Το ύψωμα κατείχε από τις αρχές Ιουνίου 1953 το 2ο Τάγμα του 15ου Αμερικανικού Συντάγματος. Εξαιτίας των απωλειών και της κρισιμότητας της κατάστασης, στις 13 Ιουνίου αποφασίστηκε η αντικατάστασή του από το ελληνικό τάγμα. Οι επιθέσεις των κινεζικών δυνάμεων είχαν στόχο τη διάσπαση της αμυντικής τοποθεσίας και τον έλεγχο του οδικού δικτύου, καθώς το ύψωμα άνοιγε τον δρόμο προς τη Σεούλ.
Το ελληνικό τάγμα εγκαταστάθηκε στο ύψωμα το πρωί της 16ης Ιουνίου. Τη νύχτα της 17ης προς 18η Ιουνίου άρχισε η προσπάθεια κατάληψής του από τους Κινέζους. Οι αμυνόμενοι απάντησαν με πυρά κατά βούληση και συνεχείς ρίψεις χειροβομβίδων. Πριν από το τελικό άλμα του εχθρού, οι Έλληνες αντεπιτέθηκαν με «εφ’ όπλου λόγχη» και ακολούθησε μάχη σώμα με σώμα.
Οι κινεζικές δυνάμεις επανήλθαν με νέα μαζική επίθεση. Ο διοικητής του ελληνικού τάγματος, αντισυνταγματάρχης Πεζικού Δημήτριος Αρμπούζης, αποφάσισε να εμπλέξει την εφεδρεία του. Η ελληνική εφεδρεία πλευροκόπησε τα κινεζικά τμήματα και τα ανάγκασε να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους τα ξημερώματα της 18ης Ιουνίου, έχοντας υποστεί μεγάλες απώλειες.
Για τη δράση του στον Πόλεμο της Κορέας, το ΕΚΣΕ τιμήθηκε με ελληνικές και συμμαχικές διακρίσεις. Η Νότια Κορέα, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης, ανήγειρε κοντά στη Σεούλ μνημείο για τους πεσόντες Έλληνες μαχητές.
