Πέθανε στις 15 Ιουλίου 2026 ο Αντιναύαρχος (Μ) ε.α. Βασίλης Δημητρόπουλος ΠΝ, Επίτιμος Διοικητής Διοικητικής Μέριμνας Ναυτικού. Ένας σπάνιος άνθρωπος, δημοκρατικός, δραστήριος, πολυγραφότατος, με αστείρευτο χιούμορ και μια ολόκληρη ζωή γεμάτη ιστορίες από το Πολεμικό Ναυτικό.
Γράφει η Ιωάννα Ηλιάδη
Μου είναι δύσκολο να γράψω έναν αποχαιρετισμό για τον Βασίλη Δημητρόπουλο.
Ίσως επειδή οι άνθρωποι που αφήνουν τόσο έντονο αποτύπωμα δεν χωρούν εύκολα σε μερικές γραμμές. Δεν αποχαιρετάς μόνο έναν Αντιναύαρχο του Πολεμικού Ναυτικού, έναν αξιωματικό με μακρά διαδρομή και έναν Επίτιμο Διοικητή Διοικητικής Μέριμνας Ναυτικού. Αποχαιρετάς έναν άνθρωπο δραστήριο, δημιουργικό, πολυγραφότατο, με φοβερή αίσθηση του χιούμορ, πλατύ χαμόγελο και ανεξάντλητες ιστορίες από μια ολόκληρη ζωή μέσα στο Ναυτικό.
Ο Βασίλης Δημητρόπουλος γεννήθηκε το 1952. Έφυγε στις 15 Ιουλίου 2026, έπειτα από τη δύσκολη μάχη που έδινε το τελευταίο διάστημα με το πρόβλημα της υγείας του.
Παρακολουθούσαμε με αγωνία αυτή τη μάχη, με την ελπίδα ότι θα τα κατάφερνε. Ότι θα επέστρεφε με μια νέα ιστορία, ένα σχόλιο, ένα αστείο, με εκείνον τον ιδιαίτερο τρόπο που είχε να μεταφέρει τις εμπειρίες του χωρίς στόμφο, αλλά με ουσία, γνώση και βαθιά αγάπη για το Πολεμικό Ναυτικό και τους ανθρώπους του.
Οι ιστορίες του ήταν κομμάτι της ιστορίας του Πολεμικού Ναυτικού
Ο Βασίλης Δημητρόπουλος δεν κρατούσε τις αναμνήσεις του κλεισμένες. Τις κατέγραφε και τις μοιραζόταν. Με τον τρόπο αυτό διέσωζε ένα τμήμα της καθημερινής, ανθρώπινης και επιχειρησιακής ιστορίας του Πολεμικού Ναυτικού, το οποίο σπάνια αποτυπώνεται στις επίσημες αναφορές.
Μία από αυτές τις αφηγήσεις αφορούσε τον Ναύσταθμο Σαλαμίνας κατά την κρίση των Ιμίων, τη νύχτα της 30ής προς την 31η Ιανουαρίου 1996.
Στο κείμενό του περιέγραφε την τιτάνια προσπάθεια στρατιωτικού και πολιτικού προσωπικού, πληρωμάτων, συνεργείων και εργολάβων, ώστε να ενεργοποιηθεί και να αποπλεύσει κάθε διαθέσιμο πλοίο, μέσα σε καταρρακτώδη βροχή και εξαιρετικά πιεστικές συνθήκες.
Έγραφε για το προσωπικό που εργαζόταν χωρίς διακοπή, για τα υλικά και τα μηχανήματα που μεταφέρονταν μέσα στη νύχτα, για το πετρελαιοφόρο «ΟΥΡΑΝΟΣ» που βρισκόταν στη δεξαμενή χωρίς άξονα και προπέλα και τελικά ενεργοποιήθηκε σε χρόνο που υπό κανονικές συνθήκες θα φάνταζε αδύνατος.
Και όταν, περίπου στις 4 τα ξημερώματα, ολοκληρώθηκε η απόδοση όλων των πλοίων σε ενέργεια, η ευθύνη για τις αποφάσεις που είχαν ληφθεί δεν μεταφέρθηκε προς τα κάτω. Οι διοικητές δήλωσαν ότι την αναλαμβάνουν οι ίδιοι.
Το επόμενο πρωί, όπως έγραψε ο ίδιος, στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας «δεν έβλεπες πολεμικό καράβι». Και με το γνώριμο χιούμορ του συνόψισε εκείνη την εξαντλητική νύχτα σε μία φράση:
«Ούτε λέπι δεν έμεινε».
Η αφήγησή του ήταν αφιερωμένη σε όλο το προσωπικό του Ναυστάθμου Σαλαμίνας που συνέβαλε στην ενεργοποίηση των πλοίων και στη δημιουργία της απαιτούμενης επιχειρησιακής υπεροχής.
Αυτή η ιστορία έλεγε πολλά και για τον ίδιο. Για τη σημασία που έδινε στους ανθρώπους πίσω από τα πλοία, στα πληρώματα, στους τεχνικούς, στους εργάτες, σε εκείνους που βρίσκονται μακριά από τα φώτα αλλά κρατούν έναν Στόλο έτοιμο να αποπλεύσει.
Καλό ταξίδι, Ναύαρχε
Ο Βασίλης Δημητρόπουλος άφησε πίσω του τη διαδρομή του στο Πολεμικό Ναυτικό, τις γνώσεις του, τα κείμενά του, τις ιστορίες του και κυρίως τη μνήμη ενός ανθρώπου που ήξερε να συνδυάζει τη σοβαρότητα της ευθύνης με το χιούμορ, την εμπειρία με την απλότητα και τον βαθμό με την ανθρωπιά.
Θα μας λείψουν οι αφηγήσεις του. Θα μας λείψει η παρουσία του και ο τρόπος με τον οποίο μπορούσε να μετατρέπει ένα περιστατικό δεκαετιών σε ζωντανή εικόνα, γεμάτη πρόσωπα, ήχους και μικρές λεπτομέρειες.
Καλό ταξίδι, Ναύαρχε.
Και όπως θα ταίριαζε ίσως περισσότερο σε εσένα:
Καλές θάλασσες.
Ο τόπος και ο χρόνος της Νεκρώσιμης Ακολουθίας θα γνωστοποιηθούν με νεότερη ενημέρωση από την ΕΑΑΝ.
