Μετά την αποκάλυψη ότι ο Ηλίας Κολλύρης είχε καταδικαστεί για κλοπή χρημάτων που ανήκαν σε στρατιωτικούς, η συζήτηση της επίκαιρης ερώτησης στη Βουλή φέρνει στο φως το κρίσιμο υπηρεσιακό ζήτημα: σύμφωνα με όσα ανέφερε ο Θανάσης Δαβάκης, οι δικαστικές αποφάσεις βρίσκονταν κανονικά στον ατομικό φάκελο και είχαν τεθεί στη διάθεση όλων των Συμβουλίων Κρίσεων.
Ρεπορτάζ Ιωάννα Ηλιάδη
(av@armyvoice.gr)
Ο Νίκος Δένδιας, στο γραφείο του οποίου υπηρετεί ο σμηναγός Κολλύρης καλείται πλέον να εξηγήσει ποιος αξιολόγησε τα στοιχεία, με ποια κριτήρια συνεχίστηκε η υπηρεσιακή πορεία του προέδρου της ΠΟΜΕΝΣ και αν εφαρμόστηκε το ίδιο μέτρο που ισχύει για κάθε στρατιωτικό.
Οι αποφάσεις τωνδικαστηρίων ήταν στον φάκελο του Κολλύρη
Η απάντηση του υφυπουργού Εθνικής Άμυνας δεν αφήνει χώρο για επίκληση άγνοιας από την υπηρεσία. Ο κ. Δαβάκης ανέφερε στη Βουλή ότι η πρώτη δικαστική απόφαση για κλοπή για τον κ. Κολλύρη εκδόθηκε το 1998 και ότι το 1999 εκδόθηκε η τελεσίδικη απόφαση του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου.
Το στοιχείο που μεταφέρει την υπόθεση στο πεδίο της υπηρεσιακής ευθύνης είναι η επόμενη αναφορά του υφυπουργού: οι αποφάσεις, όπως είπε, «περιλαμβάνονται κανονικά στον ατομικό του φάκελο» και είχαν τεθεί «στη διάθεση όλων των συμβουλίων κρίσεως».
Με αυτή τη φράση, η υπόθεση περνά από το παρελθόν στο παρόν της διοίκησης. Αν τα Συμβούλια Κρίσεων είχαν στη διάθεσή τους τις αποφάσεις, τότε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας οφείλει να απαντήσει πώς αξιολογήθηκαν, ποια στάθμιση έγινε και γιατί η υπηρεσιακή πορεία του κ. Κολλύρη συνεχίστηκε.
«Του έγιναν απλώς συστάσεις»
Η ίδια απάντηση περιλαμβάνει ακόμη ένα σημείο με μεγάλο βάρος. Ο κ. Δαβάκης ανέφερε ότι η τελεσίδικη απόφαση μεταβιβάστηκε στις 19 Ιουλίου 2000 από τον Β΄ Κλάδο του ΓΕΑ στον διοικητή της 114 Πτέρυγας Μάχης, όπου υπηρετούσε τότε ο κ. Κολλύρης, προκειμένου να του ασκηθεί διοικητικός έλεγχος.
Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον υφυπουργό, ήταν ότι «του έγιναν απλώς συστάσεις».
Η διατύπωση αυτή ανοίγει ευθέως το ζήτημα της ίσης μεταχείρισης. Για τους στρατιωτικούς, η πειθαρχία και η αξιοπιστία του στελέχους αντιμετωπίζονται ως βασικά στοιχεία της υπηρεσιακής κρίσης. Όταν, όμως, για υπόθεση καταδίκης που αφορά κλοπή χρημάτων στρατιωτικών το αποτέλεσμα διοικητικά περιορίστηκε σε «απλώς συστάσεις», το ΥΠΕΘΑ πρέπει να εξηγήσει ποιο ήταν το σκεπτικό της τότε διοικητικής αντιμετώπισης.
Η Έλενα Καραγεωργοπούλου ζήτησε απαντήσεις για κρίσεις και προαγωγές
Η ανεξάρτητη βουλευτής Έλενα Καραγεωργοπούλου έθεσε στη Βουλή το θέμα της διοικητικής διαχείρισης, ζητώντας να απαντηθεί ποια ήταν η διοικητική αξιολόγηση, ποια υπηρεσία ή ποιο όργανο την πραγματοποίησε, ποιες ενέργειες ακολούθησαν μετά τις δικαστικές αποφάσεις και πώς συνεχίστηκαν η προαγωγή και η ανέλιξη του συγκεκριμένου στελέχους.
Η κα Καραγεωργοπούλου συνέδεσε ευθέως την υπόθεση με την αρχή της νομιμότητας και της ίσης μεταχείρισης, ειδικά μετά τον Ν. 5265 για τον νέο Χάρτη των Ενόπλων Δυνάμεων. Έθεσε δηλαδή το θέμα όπως το βιώνουν οι στρατιωτικοί που υπηρετούν σε μονάδες, νησιά, πλοία και επιχειρησιακές δομές: εφαρμόζονται οι ίδιοι κανόνες για όλους ή υπάρχουν διαφορετικά μέτρα όταν ένα στέλεχος βρίσκεται κοντά σε υπουργικά γραφεία;
Το κενό στην απάντηση Δαβάκη
Ο κ. Δαβάκης έδωσε στοιχεία για τις αποφάσεις, τον ατομικό φάκελο, τα Συμβούλια Κρίσεων και τις συστάσεις. Δεν εξήγησε όμως ποια ακριβώς διοικητική αξιολόγηση έγινε, ποιο ήταν το σκεπτικό της, πώς στάθμισαν τα αρμόδια όργανα την καταδίκη και με ποια αιτιολογία συνεχίστηκαν οι κρίσεις και η υπηρεσιακή διαδρομή του κ. Κολλύρη.
Αυτό είναι πλέον το κεντρικό ερώτημα προς το ΥΠΕΘΑ: ποιος και γιατί θεώρησε ότι η υπόθεση μπορούσε να κλείσει διοικητικά με συστάσεις, ενώ οι αποφάσεις έμειναν στον φάκελο και ήταν διαθέσιμες στα Συμβούλια Κρίσεων;
Από τα Συμβούλια Κρίσεων στα υπουργικά γραφεία
Η συζήτηση στη Βουλή άνοιξε και το θέμα της παρουσίας του κ. Κολλύρη στα γραφεία υπουργών Εθνικής Άμυνας. Ο κ. Δαβάκης ανέφερε ότι ο πρόεδρος της ΠΟΜΕΝΣ ήταν στο γραφείο του Υπουργού Εθνικής Άμυνας από το 2012 έως το 2015 και από το 2018, «θεσμοθετημένα πλέον», ως εκπρόσωπος στελεχών μέχρι σήμερα.
Η αναφορά αυτή μεγαλώνει την πολιτική διάσταση της υπόθεσης. Αν οι αποφάσεις βρίσκονταν στον ατομικό φάκελο και ήταν γνωστές στα Συμβούλια Κρίσεων, το ΥΠΕΘΑ πρέπει να εξηγήσει πώς ο κ. Κολλύρης συνέχισε όχι μόνο την υπηρεσιακή του πορεία, αλλά και την παρουσία του σε περιβάλλοντα υπουργικών γραφείων.
Το θέμα της ίσης μεταχείρισης
Στη δευτερολογία του, ο κ. Δαβάκης αναγνώρισε ότι όλα αυτά δημιουργούν απορίες ως προς το δικαστικό ζήτημα. Ανέφερε τις αποφάσεις 278/1998 του Πενταμελούς Αεροδικείου Αθηνών και 70/1999 του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου, λέγοντας ότι ο κ. Κολλύρης είχε καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης πέντε μηνών με τριετή αναστολή, επειδή είχε κηρυχθεί ένοχος κλοπής πραγμάτων ανηκόντων σε στρατιωτικούς, σε συναυτουργία.
Ο υφυπουργός πρόσθεσε ότι έχουν παρέλθει περίπου τριάντα χρόνια και ότι «έχουν παραγραφεί», αλλά αναγνώρισε πως το ηθικό ζήτημα δεν έχει παραγραφεί. Συνέδεσε μάλιστα την υπόθεση με τα «τραύματα» που μπορεί να προκαλούν τέτοια γεγονότα στο σώμα των Ενόπλων Δυνάμεων ως προς την ίση μεταχείριση από την πολιτική ηγεσία.
Αυτή η παραδοχή είναι το σημείο από το οποίο πρέπει να ξεκινήσει η επόμενη απάντηση του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Η υπόθεση Κολλύρη δεν αφορά μόνο μια παλιά απόφαση. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι κρίσεις, οι προαγωγές και οι επιλογές προσώπων γύρω από υπουργικά γραφεία, όταν στον ατομικό φάκελο υπάρχουν στοιχεία που, σύμφωνα με τον ίδιο τον υφυπουργό, ήταν διαθέσιμα στα Συμβούλια Κρίσεων.
Το ΥΠΕΘΑ οφείλει πλέον να απαντήσει ποιος αξιολόγησε, ποιος εισηγήθηκε, ποιος ενέκρινε και ποιος διατήρησε αυτή την υπηρεσιακή διαδρομή. Γιατί οι στρατιωτικοί που κρίνονται κάθε χρόνο δεν ζητούν ειδική μεταχείριση. Ζητούν να ισχύει το ίδιο μέτρο για όλους.
