Οι δηλώσεις του Νίκου Δένδια για «ευρωπαϊκά φέρετρα» και ανάγκη ετοιμότητας για μελλοντικές επιχειρήσεις εκτός συνόρων δεν πέρασαν απαρατήρητες από τα στελέχη.
Η αναφορά του σε έναν στρατό που πρέπει να λειτουργεί με ευρωπαϊκούς όρους, σε συνδυασμό με το επίμονο ενδιαφέρον του για επαγγελματικό μοντέλο υπαξιωματικών αμερικανικού τύπου, δημιούργησε έντονο προβληματισμό για το πού κατευθύνεται η ελληνική αμυντική πολιτική.
Στο άρθρο που ακολουθεί, ο πρόεδρος του Συντονιστικού Αποφοίτων ΑΣΣΥ, Βασίλης Τσιλιγιάννης, παρουσιάζει μια αιχμηρή αποτίμηση των τοποθετήσεων του Υπουργού, συνδέοντάς τες με το ευρύτερο αφήγημα περί Ευρωστρατού και τις συνέπειες που μπορεί να έχει για την ταυτότητα και τον ρόλο των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Ευρωστρατός, επαγγελματικός στρατός και επικίνδυνες αυθαιρεσίες
Οι πρόσφατες δηλώσεις του κ. Δένδια, όσο κι αν ο ίδιος φημίζεται για τη ρητορική του δεινότητα, προκαλούν εύλογα ερωτήματα. Όταν κάποιος μιλάει πολύ, τα «γλωσσικά ολισθήματα» είναι αναμενόμενα.
Όμως μήπως αυτή τη φορά δεν πρόκειται για λάθη; Μήπως αποτελούν συνειδητές αποκαλύψεις για όσα σχεδιάζονται στο παρασκήνιο; Μήπως οι Ένοπλες Δυνάμεις που «θέλουμε και σχεδιάζουμε» υπηρετούν ήδη μια εντελώς διαφορετική αντίληψη από αυτή που γνωρίζαμε: την αντίληψη του Ευρωστρατού;
Η επίμονη σύγκριση με τις Ηνωμένες Πολιτείες –που επανέρχεται συνεχώς στον δημόσιο λόγο του Υπουργού– ίσως εξηγεί και την εμμονή του στην προώθηση ενός νέου επαγγελματικού, μισθοφορικού μοντέλου υπαξιωματικών, αντίστοιχου του αμερικανικού.
Ένας πλήρως επαγγελματικός, μικρότερος και εύκαμπτος στρατός, χωρίς ισχυρή εθνική ταυτότητα ή δεσμούς με την κοινωνία, μοιάζει να ταιριάζει ιδανικά στο όραμα ενός ευρωπαϊκού στρατεύματος που θα επιχειρεί όπου απαιτούν οι «υπερεθνικές υποχρεώσεις» – και όχι όπου επιτάσσουν οι εθνικές ανάγκες και η άμυνα της χώρας.
Ο κ. Δένδιας φαίνεται να αναλαμβάνει έναν ρόλο πολύ ευρύτερο από αυτόν που του ανέθεσαν οι Έλληνες πολίτες. Με τις δηλώσεις του, μιλά ως Υπουργός Άμυνας… της Ευρώπης. Και δεν είναι ο μόνος –σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες καταγράφονται αντίστοιχοι «προπαγανδιστικοί ρόλοι», σαν να υπάρχει μια συντονισμένη προσπάθεια προετοιμασίας της κοινής γνώμης.
Μεταξύ άλλων, μας ζήτησε να προετοιμάσουμε «πνεύμα αυτοθυσίας», να αποδεχτούμε την ιδέα «ευρωπαϊκών φερέτρων», επικαλούμενος μάλιστα ως παράδειγμα τους Αμερικανούς που έχουν –όπως είπε– «εθιστεί» σε τέτοιες εικόνες.
Μίλησε για πολέμους, απειλές, μελλοντικά μέτωπα και για έναν Ευρωστρατό που «πρέπει» να είναι έτοιμος να εμπλακεί.
Μόνο που η ζωή δεν είναι αμερικανική ταινία. Καμία μάνα, σύζυγος ή οικογένεια δεν παρηγορείται από καμία σημαία, ούτε αμερικάνικη ούτε ευρωπαϊκή, όταν χάνει έναν άνθρωπο – ειδικά σε πολέμους ξένων συμφερόντων αντί για την υπεράσπιση της πατρίδας.
Ας θυμίσουμε επίσης ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υιοθέτησαν το μοντέλο επαγγελματικού στρατού μετά τις τεράστιες απώλειες του Βιετνάμ και την κοινωνική έκρηξη που οδήγησε στην κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας. Και ότι, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν συμμετείχαν σε πολέμους για την άμυνά τους, αλλά για την προώθηση γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων.
Η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια ορατή, συγκεκριμένη και ολοένα ενισχυόμενη απειλή. Η χώρα μας δεν έχει την πολυτέλεια να ανησυχεί για τις αμυντικές ανάγκες της Ευρώπης προτού διασφαλίσει τις δικές της.
Οι Έλληνες στρατιωτικοί –όπως και οι έφεδροι– ορκίζονται πίστη στην Πατρίδα, στο Σύνταγμα και στην Ελληνική σημαία. Όχι στην Ευρωπαϊκή.
Και πράγματι, η ευρωπαϊκή σημαία δεν συμβολίζει ούτε χώρα ούτε ομοσπονδία, αλλά έναν γραφειοκρατικό μηχανισμό οικονομικής και νομισματικής ένωσης. Η ελληνική κοινωνία, δε, έχει κάθε λόγο να δυσπιστεί: πριν από λίγα χρόνια η ίδια Ευρώπη μας ωθούσε προς την έξοδο από το ευρώ και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αν υπήρχε πραγματική κοινή εξωτερική πολιτική και άμυνα, η Ευρώπη:
- θα είχε επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία για την παράνομη κατοχή της Κύπρου, δεν θα της πουλούσε εξοπλισμούς και δε θα έκανε μπίζνες μαζί της
- θα απαιτούσε την άμεση αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων,
- θα απαιτούσε την άρση του casus belli, και τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου
- θα υπερασπιζόταν την ελληνική –και ταυτόχρονα ευρωπαϊκή– ΑΟΖ στα Ίμια, στην Κάσσο και όπου αλλού απειλούνται τα συμφέροντα κράτους-μέλους.
Όμως δεν έκανε τίποτα από αυτά. Άρα, για ποια «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» μιλάμε;
Αντί λοιπόν ο κ. Υπουργός να μας παραδίδει μαθήματα περί «ευρωπαϊκής αυτοθυσίας», ας φροντίσει μαζί με τους ομολόγους του να επανακαθορίσουν τις αξίες και τις προτεραιότητες της Ευρώπης.
Με κέντρο τον πολίτη, την ασφάλεια, τα σύνορα, την κοινωνική συνοχή και τις πραγματικές ανάγκες των λαών της.
Όταν –και αν– η Ευρώπη αποδείξει στην πράξη ότι στέκεται στο πλευρό των κρατών-μελών της, τότε θα μπορεί να γίνει σοβαρή συζήτηση για κοινή άμυνα και ίσως, κάποτε, για κοινές θυσίες.
Μέχρι τότε, η Ελλάδα οφείλει να θυμάται ότι έχει εθνική απειλή, εθνικά καθήκοντα και εθνικά σύνορα που κανείς άλλος δεν θα υπερασπιστεί στη θέση της.
Διαβάστε επίσης:
- Δένδιας: Ελληνικά M113 στο Λίβανο – Η Αθήνα σε νέο ρόλο για ΗΠΑ
- Ναύαρχος Κρυονερίτης: Για Δένδια και Στρατιωτική Δικαιοσύνη
- Δένδιας: Τάζει στρατιωτικές φοιτητικές εστίες, αλλά οι νέοι λένε όχι
- Σχολή Πολέμου Αεροπορίας: Στο ΓΕΑ οι σπουδαστές ΣΠΠΑ/ΣΔΙΕΠ
- Τσιλιγιάννης για ΠΟΜΕΝΣ: Πουλάει παρηγοριά στους ετοιμοθάνατους
