Εφεδρεία στην Ατζέντα 2030: Μεγάλα Λόγια, Μικρές Λεπτομέρειες – Τι είπε και τι παρέλειψε ο Νίκος Δένδιας στην άσκηση «Επώνυμος Ήρωας ‘24»
Ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας, αναφέρθηκε χθες από το Λιτόχωρο στον “θεσμό του πολίτη-οπλίτη” και την ανάγκη μεταρρύθμισης της Εφεδρείας με σκοπό την ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας της χώρας.
Η «Ατζέντα 2030» του Νίκου Δένδια φιλοδοξεί να φέρει μια συνολική μεταρρύθμιση στις Ένοπλες Δυνάμεις, ωστόσο συχνά οι επιμέρους δηλώσεις εγείρουν ερωτήματα σχετικά με την υλοποίηση του σχεδίου και τη συνοχή του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι δηλώσεις του υπουργού στο Ροταριανό Όμιλο Αθηνών για περικοπές στρατιωτικών, που ξεσήκωσαν πολλές αντιδράσεις.
Από τις χθεσινές δηλώσεις κατά τη διάρεκια της άσκησης «Επώνυμος Ήρωας ‘24» ξεχωρίζει η πρόθεση για συχνότερη, εθελοντική συμμετοχή των εφέδρων στις ασκήσεις και η προσαρμογή τους στη νέα ψηφιακή πραγματικότητα. Ενώ το μέτρο της ηλεκτρονικής πρόσκλησης είναι ένα βήμα προς τον εκσυγχρονισμό, η ένταση και η συχνότητα των εκπαιδεύσεων παραμένουν ασαφείς, αφήνοντας αναπάντητο το ερώτημα αν η “ισχυρή εφεδρεία” μπορεί πράγματι να στελεχωθεί και να διατηρηθεί σε τακτική βάση.
Τα λόγια του υπουργού έρχονται σε αντιδιαστολή με τις δηλώσεις του, στον Ροταριανό Όμιλο Αθηνών, όπου είχε δηλώσει πως μόνο το 25% των στρατιωτών επιθυμούν να παραμείνουν ενεργοί μέσα από την εφεδρεία. Αυτό το ποσοστό προκαλεί προβληματισμό, καθώς αμφισβητεί την διατήρηση μιας ισχυρής εφεδρείας σε εθελοντική βάση.
Η διαφορά ανάμεσα στην επιθυμία του υπουργείου και στη διάθεση των εφέδρων είναι ουσιαστική για την πρακτική εφαρμογή της πολιτικής και για το αν αυτή θα αντέξει στον χρόνο.
Αναφορικά με την εκπαίδευση σε νέα συστήματα όπως τα drones και τα αντί-drone συστήματα, η πρωτοβουλία δείχνει την ανάγκη προσαρμογής στις σύγχρονες απειλές, ωστόσο, η άσκηση των εφέδρων σε τέτοια συστήματα απαιτεί εξειδικευμένο εξοπλισμό και εκπαιδευτές που η χώρα μας δεν διαθέτει σε επαρκή αριθμό.
Πώς σχεδιάζει το υπουργείο να καλύψει αυτό το κενό, όταν η εκπαίδευση σε νέες τεχνολογίες θεωρείται ήδη ελλιπής ακόμα και στα επαγγελματικά στελέχη;
Τέλος, αναπάντητο παραμένει το ερώτημα της χρηματοδότησης αυτής της “μεταρρύθμισης”.
Οι συχνές προσκλήσεις και η εκπαίδευση σε προηγμένα συστήματα προϋποθέτουν επιπρόσθετους πόρους και σχεδιασμό που δεν διαφάνηκαν στις εξαγγελίες του υπουργού.
Χωρίς ένα βιώσιμο σχέδιο χρηματοδότησης και εξοπλισμού, η “Ατζέντα 2030” κινδυνεύει να παραμείνει ένα όραμα δίχως πραγματικό αντίκρισμα.
Η διασφάλιση της ανεξαρτησίας και της ετοιμότητας της χώρας, που ο υπουργός ανέδειξε ως στόχο, απαιτεί αναμφισβήτητα μια εφεδρεία έτοιμη να συνεισφέρει ουσιαστικά. Ωστόσο, η απουσία ενός λεπτομερούς σχεδίου και η ασάφεια ως προς την υλοποίηση αυτών των μέτρων αφήνουν χώρο για σκεπτικισμό ως προς τη βιωσιμότητα της μεταρρύθμισης.
