Τουρκία και Ιράν βρέθηκαν πρόσφατα στο στόχαστρο του Αμερικανού προέδρου Τραμπ, ο οποίος ανακοίνωσε την επιβολή κυρώσεων και στις δυο χώρες. Δυο χώρες των οποίων οι βίοι είναι παράλληλοι.
Γράφει ειδικός συνεργάτης
Πολλοί αναλυτές (υποστηρίζουν και όχι άδικα) πως μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την σημερινή κατάσταση στην Μέση Ανατολή φέρει η Συμφωνία Σάικς – Πικό, μια συμφωνία η οποία εκπονήθηκε κάτω από άκρα μυστικότητα το 1916.
Τότε η Βρετανία και η Γαλλία μοίρασαν σε σφαίρες επιρροής πολλές από τις αραβικές επαρχίες της τότε καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η συμφωνία αυτή αποτέλεσε παράγωγο μιας εγκληματικής προχειρότητας καθώς αγνοήθηκαν φυλετικές και εθνοτικές μειονότητες της ευρύτερης περιοχής.
Οχι τυχαία ειπώθηκε πως «όποιος σχεδίασε τον χάρτη εκείνο του 1916, τελούσε σίγουρα υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών καθώς έβαλε πολλούς ανθρώπους διαφορετικών εθνικοτήτων κάτω από τη «σκεπή» ενός ενιαίου κράτους».
Η συμφωνία όριζε πως η σημερινή Νότια Τουρκία θα ήταν υπό τον έλεγχο της Γαλλίας, η σημερινή Συρία υπό γαλλική επιρροή, το σημερινό Ιράκ και η Ιορδανία υπό βρετανική επιρροή και ένα κομμάτι του σημερινού Ιράν υπό βρετανικό έλεγχο.
Κουρδικό ζήτημα
Στην συμφωνία αυτή αγνοήθηκαν επιδεικτικά οι Κούρδοι. Μια εθνότητα 30 εκατομμυρίων ανθρώπων οι οποίοι βρέθηκαν κατακερματισμένοι και διασκορπισμένοι σε Τουρκία, Ιράν, Ιράκ και Συρία.
Οι Κούρδοι αποτέλεσαν θύματα γενοκτονικής πολιτικής και στις 4 αυτές χώρες. Με την Σοβιετική Ενωση και μετέπειτα την Ρωσία και τις ΗΠΑ-Δύση, ενόχους-συνενόχους του διαχρονικού εγκλήματος αυτού, και με το Ιράν και την Τουρκία κορυφαίους πρωταγωνιστές,οι Κούρδοι παραμένουν αποδέκτες βάρβαρων πρακτικών-πολιτικών.
Πυλώνας της στρατηγικής Ιράν-Τουρκίας αναφορικά με το κουρδικό ζήτημα αποτέλεσε και παραμένει το φασιστικό Δόγμα «μία χώρα, ένα έθνος, μία γλώσσα, μία θρησκεία»
Οθωμανική – περσική αυτοκρατορία
Η στρατηγική τους απέναντι στο Κουρδικό ζήτημα δεν αποτελεί το μόνο του κοινό σημείο. Η Τουρκία κουβαλεί ως κληρονομιά το μεγαλείο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Οραμα της Τουρκικής δεξιάς η πραγμάτωση της Μεγάλης Τουρκίας στα όρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (προσάρτηση εδαφών-αύξηση επιρροής).
Για τον σκοπό αυτό πρέπει να καταστεί περιφερειακός γίγαντας, αποτελώντας παράλληλα χώρα -μοντέλο για τον Ισλαμικό-Αραβικό κόσμο, και βασικό εκπρόσωπο του.
Το Ιράν κουβαλεί την παράδοση της Περσικής Αυτοκρατορίας. Το 1979 είναι μια χρονιά καμπή στην Ιστορία του. Η Ισλαμική επανάσταση του 1979 (μια ακόμη αποτυχία των ΗΠΑ στην Μ.Ανατολή) παρήγαγε μια σειρά απο αναγκαιότητες σε όλα τα επίπεδα.
Ο αντιμοναρχικός και αντιαμερικανικός χαρακτήρας του θεοκρατικού καθεστώτος της Τεχεράνης ) το έφερε αντιμέτωπο με την Σαουδική Αραβία.
Η εισβολή στο Ιράκ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ το 2003 έδωσε στο Ιράν την ευκαιρία να επεκτείνει και στη συνέχεια να εδραιώσει την επιρροή του στο Ιράκ .Μετά το Ιράκ, το Ιράν παρενέβη στη Συρία από το 2013, με σκοπό να δημιουργήσει έναν ασφαλή διάδρομο για την έξοδο του στην Μεσόγειο Θάλασσα.
Στο ίδιο πνεύμα και η παρέμβαση του σε Υεμένη. Πολλοί θεωρούν πως πίσω απο την αντιπαλότητα Ιράν-Σ.Αραβίας κρύβεται η αιώνια διαμάχη Σιιτών-Σουνιτών.
Στην πραγματικότητα αυτό αποτελεί το προκάλλυμα για την επεκτατική τους πολιτική στην Μ.Ανατολή-Αραβικό κόσμο.
Τα έργα-ημέραι όμως του θεοκρατικού καθεστώτος της Τεχεράνης , όχι τυχαία παράγουν εχθρικό κλίμα (και) στις κοινωνίες των χωρών αυτών.
Στον αντίποδα η Τουρκία μέσα απο μια σειρά αντιφατικών δράσεων επιχειρεί να αναχθεί σε χώρα κλειδί του Αραβικού-Ισλαμικού κόσμου γεφυρώνοντας το χάσμα Σιιτών-Σουνιτών, χρησιμοποιώντας και αυτή το θρησκευτικό χαρτί για να επεκτείνει-εδραιώσει τον έλεγχο της στην περιοχή της Μ.Α .
Το οξύμωρο είναι πως η στάση αυτή της Τουρκίας ξυπνά στον Αραβικό κόσμο ενοχλητικές θύμησες απο το οθωμανικό παρελθόν της, το οποίο όχι απλά δεν απαρνείται, αλλά και συστηματικά-μεθοδικά το προωθεί εξωραϊσμένο.
Ο ρόλος του Στρατού
Πυλώνας διαφύλαξης του Κεμαλισμού για δεκαετίες στην Τουρκία ήταν ο Τουρκικός στρατός και το βαθύ κράτος της Τουρκίας, το οποίο είχε στηθεί στα αμερικανονατοικά πρότυπα για την αποτροπή του Κομμουνιστικού κινδύνου (βλ. Γκλάντιο).
Με την επικράτηση των ισλαμιστών (AKP-Ερντογάν) μέσα απο μια σειρά ενεργειών , το τουρκικός στρατός απώλεσε πλήρως την πολιτική-οικονομική ισχύ του στην τουρκική κοινωνία.
Στον αντίποδα στο Ιράν, πυλώνας διαφύλαξης της Ισλαμικής επανάστασης είναι οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.
Οι ένοπλες αυτές δυνάμεις έχουν δομηθεί σε ναζιστικά πρότυπα ( Wehrmacht -SS) βασιζόμενες κύρια στον φανατισμό. Αυτός ο μηχανισμός ο οποίος συγκεντρώνει την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης είναι οι Φρουροί της Επανάστασης.
Θεωρείται πανίσχυρος σχηματισμός εντός και εκτός Ιράν, διαθέτει δικές του δομές σε όλα τα επίπεδα ,σκοπός του η εξαγωγή της ιρανικής επανάστασης στην ευρύτερη περιοχή και η εκπαίδευση φίλιων οργανώσεων σε Ιράκ,Λίβανο,Συρία.
Η συνολική ισχύς τους (στρατιωτική, οικονομική) τους έχει καταστήσει και πολιτική δύναμη. Ουκ ολίγες φορές έχουν παρέμβει με σκοπό τον συνετισμό της εκάστοτε Ιρανικής κυβέρνησης και την επαναφορά της στις γραμμές της επανάστασης
Σεχταρισμός
Η κοινωνική δυσαρέσκεια σε Ιράν-Τουρκία διογκώνεται ολοένα και περισσότερο. Πολλές φορές έχει αγγίξει τα όρια της κοινωνικής επανάστασης.
Οι ηγεσίες και των δύο χωρών συνήθως επιλέγουν τον εξωτερικό κίνδυνο για να αιτιολογήσουν τα παράγωγα των πολιτικών τους.
Ο νεποτισμός, η διαφθορά , η διαπλοκή, ο σεχταρισμός δηλ. συνιστούν το πραγματικό καρκίνωμα και για τις δύο αυτές χώρες. Το δημοκρατικό τους έλλειμμα η κύρια και βασική αιτία.
