Τουρκική Ένωση Ξάνθης: Μια οφειλόμενη απάντηση τους «δικαιωματιστές», από τον γνωστό δικηγόρο Αγαμένωνα Τάτση

Γράφει ο δικηγόρος Αγαμέμνων Τάτσης

Μια απάντηση στους “δικαιωματιστές” για το θέμα με την “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”.

Διαβάζω την κριτική που εξαπολύεται κατά της πρόσφατης απόφασης του Αρείου Πάγου που απέρριψε την αίτηση του παραπάνω σωματείου για αναγνώριση, σε εκτέλεση πρόσφατης απόφασης του ΕΔΔΑ.

Δεν έχω διαβάσει το σκεπτικό της απόφασης του Α.Π, για να δω κατά πόσον αντιβαίνει στην απόφαση του ΕΔΔΑ. Θα ήθελα όμως να επισημάνω κάποια ζητήματα, που αποτελούν την βάση των επιχειρημάτων των υπέρμαχων της αναγνώρισης τέτοιων σωματείων:

1. Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού δεν είναι και δε μπορεί να είναι συλλογικό.

Αφορά στο δικαίωμα του προσώπου να επιλέγει τον τρόπο δημόσιας αναφοράς σε αυτό, το πως το υποκείμενο του δικαιώματος επιλέγει να αναφέρεται δημόσια. Με βάση λοιπόν την αρχή αυτή, μπορεί ευχερώς ο οποιοσδήποτε να χαρακτηρίζει τον εαυτό του ως Τούρκο, Έλληνα, Κούρδο κλπ.

Το αν θα μπορούν όμως ομάδες προσώπων συντεταγμένα υπό την σκέπη νομικής ένωσης να λαμβάνει τέτοιους χαρατηρισμούς, δεν αφορά στο δικαίωμα στο αυτοπροσδιορισμό, αλλά στο δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι.

Άλλωστε, η ιδιωτική βούληση κατά την ισχύουσα κατάταξη νομικής ισχύος, δεν μπορεί να παραμερίσει τα όσα απορρέουν από τις διεθνείς συμβάσεις. Και στο ζήτημα αυτό η συνθήκη της Λωζάνης ήταν σαφής: οι μειονότητες ένθεν κακείθεν του Έβρου, είναι θρησκευτικές.

Απλά η Άγκυρα, αφού εξόντωσε την χριστιανική μειονότητα του Πόντου και της Κωνσταντινούπολης, επιχειρεί την «κοσοβοποίηση» της Θράκης με την ανακίνηση ζητημάτων περί δήθεν καταπ.ίεσης της μουσουλμανικής μειονότητας που διαβιοί σε νομούς της Θράκης

2. Το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι, υπόκειται σε περιορισμούς, ιδίως αν με τη λειτουργία του νομικού προσώπου προσβάλλεται η δημόσια τάξη και ασφάλεια. ή τα χρηστά ήθη.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση εχουμε ένα σωματείο που διακηρύσσει (αρ. 8 του καταστατικού του) οτι “σκοπός της ιδρύσεως της Τουρκικής Ενώσεως είναι όπως εργαστεί υπέρ της πνευματικής, σωματικής και ψυχικής διαπαιδαγωγήσεως των Τούρκων της Δυτικής Θράκης,

να δημιουργήσει μεταξύ αυτών ειλικρινείς δεσμούς φιλίας και αλληλεγγύης και να συμβάλει εις την μεταξύ των Τούρκων της Δυτικής Θράκης διάδοση των πνευματικών, κοινωνικών και θρησκευτικών μεταρρυθμίσεων των προελθόντων εκ της Τουρκικής μεταπολιτεύσεως».

Δηλαδή μιλάμε ξεκάθαρα για ένα σωματείο που στόχος του είναι η ανατροπή της σύμβασης της Λωζάνης, και η διάκριση των κατοίκων της Θράκης σε Έλληνες και Τούρκους.

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα στους “υπέρμαχους” της νομιμοποίησης τέτοιων διχαστικών σωματείων:

Μπορεί ή πρέπει η έννομη τάξη της Ελληνικής Πολιτείας να αποδεχθεί την έγκριση της συστατικής πράξης ενός σωματείου που στοχεύει στο διαμελισμό της χώρας και στην ουσία το διακηρύσσει με το καταστατικό του;

Το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι μπορεί να είναι νομικά ανέλεγκτο, έτσι ώστε να δύναται να αναγνωρισθεί ένα σωματείο που σκοπό έχει την “προαγωγή της παιδοφιλίας” ή την “υπεράσσπιση του εργου της 17Ν”;

(Σημ. Ήδη από το έτος 2001 με άρθρο μου στην “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ” είχα διαφωνήσει με τη άποψη του Γ.Α.Π αλλά και των λεγόμενων εκσυγχρονιστών περί γενικευμένου δικαιώματος στον αυτοπροσδιορισμό)